Storythai

เหมือนได้กลับบ้านเลย

บ้านที่ไม่ได้เข้าหรือเข้าไม่ได้ มาเกือบปี..

คิดถึงมาก..

ที่แห่งนี้..

ที่ที่ทำให้เรารู้จักกันมากขึ้น

ที่ที่อบอุ่น

ที่ที่ทำให้ฉันหลงรักเธอโดยไม่รู้ตัว

ที่ที่ทำให้ฉันน้ำตาซึม เพราะอ่านเรื่องราวของเธอ

เรื่องราวที่ฉันไม่รู้เรื่องหรอกว่าเธอเขียนถึงใคร รู้แต่ว่า เธอรักเขามาก...

+++++++++++++++++++++++++++

อยู่ดีดีก็กลับมา เปิดได้แล้ว ดีใจโคดๆเลย ><"

ขอบคุณสตอรี่สุดๆอ่ะ

+++++++++++++++++++++++++++

เธอ..คิดถึงเธอสุดหัวใจ..

คิดถึงเหลือเกิน

กลับไปอ่าน ทุกๆอย่างของเธอ เหมือนที่เคยทำ เปิดไปหน้าเก่าๆ แล้วก็ร้องไห้..

อะไรอะไรมันก็เปลี่ยนไปเนอะ...

บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าอะไรเปลี่ยน...

แล้วเปลี่ยนไปในทางที่ดีรึเปล่าก็ไม่แน่ใจ...

ฉัน..อยากจะไปแอบมองเธอนั่งเรียน นั่งเล่น คุยเล่นกะเพื่อน หัวเราะ เล่นดนตรี กิน ฯลฯ

ทำไมถึงทำไม่ได้...แล้วทำไมตอนที่ทำได้ ทำไมถึงไม่ทำ..ได้แต่ถามตัวเอง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

เพราะเวลามันก็ผ่านมาแล้ว...ก็ได้แต่นึกถึงความทรงจำที่มี..

ที่มีมันก็เยอะนะ..แต่น่าจะทำอะไรเพื่อเธอมากกว่านี้

เจ็บ...

ได้แต่พูดทุกๆวัน..ว่าคิดถึงเธอ..มาก

ได้แต่ทำอะไรซ้ำๆ ทำในสิ่งที่เกี่ยวกับเธอ..

ได้แต่เดินไปที่ซ้ำๆ ที่เธอเคยอยู่..แล้วก็ภาพเธอก็ลอยมา เสียงก็แว่วมา เหมือนเธอยังอยู่ตรงหน้า..แต่ก็แค่ฝัน..

เมื่อไหร่เราจะได้เจอกัน..

อยากจะเจอทุกๆวัน พูดคุย หัวเราะ ยิ้มให้

ถ้าเจอกันอีกครั้ง..ก็ต้องจากกันอีกครั้ง..ทำไมมันถึงได้เศร้าอย่างนี้นะ..

จะผ่านช่วงเวลานี้ไปให้ได้..

จะทำให้มันเป็นปกติ

ทำให้มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

"รอ" จะรอเธอไปเรื่อยๆ..

รู้ว่าสักวันจะต้องหยุด

แต่เมื่อไหร่ ก็ช่างมันเถอะ ไม่อยากรู้หรอก..รู้แค่ว่าวันนี้..ฉันยังรอเธออยู่...

*วนเวียนอยู่ที่เก่า วนเวียนเป็นสีเทา..

*มีความสุขกับการรอ...แม้มันจะเจ็บบ้างก็ตาม...แต่ชีวิตคนเรามันก็ต้องมีทั้ง"หวานขม"สินะ

PS.

"รักเธอว่ะ"